In de nacht van 14 op 15 september 2007 zal een groep vrienden gaan fietsen/steppen van Groningen naar Vught en dit binnen 24 uur!!

De meeste deelnemers gaan deze tocht ongetraind rijden en doen dit dus op karakter.

Door middel van deze aktie willen we geld inzamelen voor de bouw van een vakantiehuis voor kinderen met epidermolysis bullosa (EB).
Een huis waar kinderen met EB een fijne tijd kunnen hebben, in een omgeving waar men weet wat EB is en hoe daar mee om te gaan.

Het bouwen van een vakantiehuis voor kinderen met EB is een kostbaar project waarvoor naar schatting EUR 1.000.000 bijeen moet worden gebracht. De bouw van het vakantiehuis is een idee van Marco en Esther Westbroek, de oprichters van Stichting Vlinderkind (http://www.stichtingvlinderkind.nl)

Op de site http://www.fietsenvooreb.nl staat alles wat je wil weten over deze bijzondere actie.

Eindelijk is het zo ver. Ik heb nu helemaal officieel de papieren binnen waarin staat dat ik vanaf 23 juli j.l. thuiszorg krijg in de vorm van Alphahulp. Dat wil zeggen dat er iemand komt die zwaar huishoudelijk werk komt doen. Ik heb er voor gekozen om één keer per twee weken iemand voor vier uur te laten komen. Tot juli 2012 is de zorg in ieder geval geregeld, daarna kan ik opnieuw aanvragen. Heerlijk, wat een zorg minder zeg. Helaas is in de vakantie periode niemand te krijgen dus zal het hoogst waarschijnlijk half september worden voordat er iemand beschikbaar is. Nah jah wat is die paar weken nog, ik doe het immers al die tijd toch al zelf.
Ik ben blij!!

Over de airco wordt nog druk gedebateerd. Ze zijn er wel uit dat ik het nodig heb maar ze weten nog niet wie dat moet gaan betalen. De gemeente en de ziektekostenverzekering zijn nog druk in conclaaf. Nu maar hopen dat ze snel een beslissing nemen en dat de zomer nog even op zich laat wachten (maar dan alleen voor mij hoor, ik hoop voor alle vakantiegangers dat de zomer snel komt).
Geduld is een schone zaak 🙂

Ik leef heus nog wel hoor, maar ik ben door de verhuizing van Babette in de opruimstand terecht gekomen. Heerlijk het huis weer aan kant proberen te krijgen en dan ’s middag met mijn neus voor de tv naar de Tour de France kijken. Gewoon een heel klein beetje vakantie in Frankrijk houden. Met de Michelin kaart op schoot lekker meekijken waar de renners fietsen, dan valt wel heel erg op dat ik op de meeste plekken van Frankrijk ooit wel eens geweest ben. Nu nog een vers Frans stokbroodje én de zon dan is het helemaal compleet.

Au revoir!!

In de tuin werken …………. uit den boze. Zelfs met allerlei speciale tuinhandschoenen en hulpmiddelen is het eigenlijk alleen maar lijdzaam toezien op wat anderen voor mij doen. Meestal ben ik redelijk eigenwijs en ga ik toch aan de slag om daarna een paar dagen heel erg weinig te doen. Maar ……….. dan kan ik wel lekker van de tuin genieten 😉

Met de huisdieren is het voorzichtig aan doen. Een poes op schoot hebben is eigenlijk geen optie meer. Een konijn oppakken idem dito. De hond uitlaten (tegenwoordig alleen nog maar die van de buren 🙁 ) kan alleen als hij rustig is en er mogen geen andere honden in de buurt komen want dan struinen ze gewoon langs en over je voeten. Het wegschoppen van een bal …. je raad het al.

In het huishouden is intussen zoveel veranderd dat ik niet meer alles zou kunnen opnoemen. Ik heb op alle drie de verdiepingen in huis een stofzuiger staan zodat ik er niet meer mee de trap op of af hoef. Stofzuigen zelf is tegenwoordig een hele toer. Zorgen dat de slang niet tegen mij aankomt, de stofzuiger niet tegen mijn benen aankomt.
Ik heb speciale raam-zeem-spul en werk niet meer met spons en zeem. Gewone schoonmaakmiddelen gebruik ik niet veel meer maar maak gebruik van de natuurlijk stoffen.
Op mijn knieën zitten om iets schoon te maken kan niet meer. Het schoonmaken van de badkamer, het toilet etc lukt met goed fatsoen niet meer. Met handschoenen aan werken doe ik wel maar niet alles leent zich om met handschoenen te doen. Maar zelfs met handschoenen aan is het oppassen geblazen. Alles moet meer dan voorzichtig gebeuren. Ik hoop dat ik van het CIZ een positief bericht krijg voor wat betreft de huishoudelijke hulp ….. Ik wacht rustig af!

Van een vriendin kreeg ik dit mooie gedicht. Een stukje wil ik met jullie delen …

Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt, het betekent dat ik het niet meer voor iemand anders kan doen.
Loslaten is machteloos toegeven, het geen betekent dat ik het resultaat niet in de hand heb.
Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten is niet oordelen, maar ondersteunend zijn.
Lsolaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen, het is een ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.
Loslaten is niet ontkennen, maar accepteren.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden, maar groeien in het leven voor de toekomst.
Loslaten en minder vrezen en meer liefhebben …..

Vanaf vandaag woont mijn dochter niet meer bij ons in huis. Ze is haar eigen pad gegaan. Aan de ene kant een heerlijk idee, aan de andere kant ook wel weer lastig.
Loslaten is het woord dat mij de laatste weken ‘parten’ speelt. Niet alleen het loslaten van mijn kinderen, maar ook door de overgang die mij voor de tweede keer in 10 jaar parten speelt (k wist niet dat het mogelijk was maar bij mij verdikkeme dus wel). Een ding is zeker, ik zal er vast wel heel erg goed in worden :-P.

Voor vandaag (en voor de rest van haar leven), wens ik dochterlief met vriendje een gelukkig, gezond, liefdevol, krachtig leven toe!

Iedere week weer de ellende van boodschappen doen. Een supermarkt is vol met scherpe en uitstekende kanten/punten. Dan heb ik het nog niet eens over de scherpe verpakkingen.
Spullen moet ik voorzichtig uit het rek pakken. Pffffttttttt, soms is zelfs het tillen van een plastic tasje al teveel voor mijn handen. Zware boodschappen kan ik niet meer tillen, boodschappen tassen (eigenlijk) al helemaal niet meer. De handvaten snijden teveel in mijn handen en veroorzaken dus blaren.
Met boodschappen doen loop ik altijd met een kar en die durf ik bijna niet los te laten. Mijn karretje is mijn bescherming. We doen boodschappen op een tijd dat er niet veel mensen in de winkel zijn. Dat is ook de reden waarom ik plaatsen waar veel mensen bij elkaar zijn zoveel mogelijk vermijd.
Tegenwoordig zijn de meeste verpakkingen zo verpakt dat ik ze bijna niet meer open krijg. Een pakje voorverpakte vleeswaren bijvoorbeeld, daar heb ik een schaar bij nodig. De pakken melk hebben nu ook al draaidoppen, die krijg ik ook meestal niet meer opengedraaid. Ik snap niet hoe mensen met bv reuma dit soort zaken kunnen openmaken, vreselijk lijkt mij dat. Gelukkig is Theo bijna altijd thuis dus die kan mij wel helpen, maar soms is het wel frustrerend …

Vandaag, 27 jaar geleden, kwam jij als nieuw sterretje aan de hemel …

Afgelopen weekeinde bij mijn Pap de keuken, badkamer en toilet geschilderd. Sjonge wat een klus. Maar het ziet er weer lekker fris uit. Hij kan nu van vakantie terug komen :-).

Het meeste werk heeft Tjo natuurlijk gedaan maar ik moet zeggen dat ik ook best wel veel geschilderd heb. Eerst allerlei voorzorgsmaatregelen genomen zodat ik mijzelf niet (zoveel) zou beschadigen. Bijvoorbeeld eerst mijn handen (en armen) goed insmeren met een goede handcreme zodat de verf niet blijft ‘plakken’.
Ik ben blij dat er zo af en toe iets goed gaat zonder al teveel beschadigingen. Soms heb ik zo het gevoel dat ik helemaal niets meer kan ondernemen, dit soort dagen geeft me weer een beetje moed! Het is nu wel een paar dagen rustig werken achter mijn macje zodat de wondjes kunnen genezen, maar dat heb ik er best wel voor over. Bijkomend voordeel is dat mijn spierpijn ook langzaam kan wegtrekken 😛