Vanaf vandaag woont mijn dochter niet meer bij ons in huis. Ze is haar eigen pad gegaan. Aan de ene kant een heerlijk idee, aan de andere kant ook wel weer lastig.
Loslaten is het woord dat mij de laatste weken ‘parten’ speelt. Niet alleen het loslaten van mijn kinderen, maar ook door de overgang die mij voor de tweede keer in 10 jaar parten speelt (k wist niet dat het mogelijk was maar bij mij verdikkeme dus wel). Een ding is zeker, ik zal er vast wel heel erg goed in worden :-P.

Voor vandaag (en voor de rest van haar leven), wens ik dochterlief met vriendje een gelukkig, gezond, liefdevol, krachtig leven toe!