Iedere week weer de ellende van boodschappen doen. Een supermarkt is vol met scherpe en uitstekende kanten/punten. Dan heb ik het nog niet eens over de scherpe verpakkingen.
Spullen moet ik voorzichtig uit het rek pakken. Pffffttttttt, soms is zelfs het tillen van een plastic tasje al teveel voor mijn handen. Zware boodschappen kan ik niet meer tillen, boodschappen tassen (eigenlijk) al helemaal niet meer. De handvaten snijden teveel in mijn handen en veroorzaken dus blaren.
Met boodschappen doen loop ik altijd met een kar en die durf ik bijna niet los te laten. Mijn karretje is mijn bescherming. We doen boodschappen op een tijd dat er niet veel mensen in de winkel zijn. Dat is ook de reden waarom ik plaatsen waar veel mensen bij elkaar zijn zoveel mogelijk vermijd.
Tegenwoordig zijn de meeste verpakkingen zo verpakt dat ik ze bijna niet meer open krijg. Een pakje voorverpakte vleeswaren bijvoorbeeld, daar heb ik een schaar bij nodig. De pakken melk hebben nu ook al draaidoppen, die krijg ik ook meestal niet meer opengedraaid. Ik snap niet hoe mensen met bv reuma dit soort zaken kunnen openmaken, vreselijk lijkt mij dat. Gelukkig is Theo bijna altijd thuis dus die kan mij wel helpen, maar soms is het wel frustrerend …