Het is echt waar, zeuren heeft zin. Het heeft een heleboel frustratie gekost maar eindelijk heb ik dan toch van het Groene Land een brief ontvangen waarin staat dat de pedicure wordt vergoed tot een bedrag van € 126,00 per kalenderjaar.
Voo de huidtherapeut geldt een andere regeling. Ik krijg 75% van de kosten vergoed. Maximaal voor € 500,– voor de gehele duur van de verzekering. Dus dat is niet zo heel erg veel. Maar voorlopig kan ik er mee uit de voeten ;-).
Ik ben wel heel erg blij dat ik zo hardnekkig ben blijven vasthouden. Nu kan ik de rekeningen gaan opsturen en laten uitbetalen …… jippie.

Gisterenavond was er bij 4-in-het-land een reportage van/over de Stichting Vlinderkind. José Duipmans kwam ook even aan het woord. Wil je de reportage ook zien klik dan hier.

Al vanaf 23 juli jl. heb ik recht op thuiszorg …… Helaas is daar nog niets van terecht gekomen. Te druk, vakanties, geen tijd dus geen hulp!
Ik ben een reuze geduldig mens maar ………… zelfs ik heb mijn grenzen. Afgelopen maandag in de telefoon geklommen en gevraagd wat er aan de hand is en hoe lang het nog gaat duren. Als het allemaal een beetje meezit (ik blijf voorzichtig) heb ik vanaf volgende week hulp. Het maakt mij niet uit als het nog een weekje gaat duren maar veel langer moet het toch niet zijn.
Ik kijk er nog steeds naar uit en tot die tijd doe ik ‘gewoon’ mijn best om het huis netjes te houden. Volgens Babette ben ik té netjes en té georganiseerd. En ik………………. ik wist niet eens dat dát wel kon 😉 Ik ga door met wat ik altijd al doe, de boel netjes georganiseerd houden 🙂

De scholen zijn weer begonnen, iedereen is weer aan het werk. Eindelijk ……. we hebben weer rust 🙂 Alles loopt weer zoals gewoon. Heerlijk is dat. We zijn druk aan het werk (gelukkig is er momenteel genoeg om ons beide aan het werk te houden).
Vandaag is de aannemer geweest om te kijken hoe wij de uitbouw van het huis willen hebben en hij gaat een offerte uitbrengen. We zijn benieuwd. Als alles een beetje goed gaat willen we begin november het kantoor naar de benedenverdieping hebben. Vanaf dat moment heb ik weer heerlijk mijn eigen ruimte terug!! Kan ik weer aan het schilderen, tekenen, naaien, knutselen, foto’s inplakken etc etc gaan. Ik kijk er nu al naar uit. Voor het eerst had ik, toen Theo hier kwam wonen, geen eigen kamer meer om te rommelen. Helemaal niet erg want we zaten toch alle dagen bij elkaar. Maar ik merk wel dat ik er nu naar uitkijk om weer eens lekker aan het knutselen te gaan (en vele vriendinnen met mij want die hebben de ruimte (en dus de knutseluurtjes hier) ook gemist 😉 ).
Het gaat momenteel met mijn huid wonderbaarlijk goed. Ik heb natuurlijk meer open plekjes dan de gemiddelde nederlander maar voor iemand met EBA mag ik niet mopperen :-)) Ik geniet van iedere dag dat het zo ‘goed’ gaat.
Kennelijk doet de rust mij heel erg goed …

Zomaar uitgaan gaat bijna niet, ik moet altijd rekening houden met wat gaan we doen, kan ik er zitten, staan, lopen? Heb ik veel blaren? Red ik het allemaal wel, zie ik er een beetje acceptabel uit? Spontane zaken zijn steeds moeilijker. Altijd ga ik op stap met een noodpakket aan verbandmiddelen. In de auto ligt standaard een toilettas met de eerste noodspulletjes en zelfs in mijn portemonnee zitten ‘pleisters’.
Op een terrasje zitten (heb ik pas gemerkt) gaat niet meer als er rieten stoeltjes staan; ik kan er niet meer op zitten.
Langzaamaan beginnen nu ook de nagels van mijn hand los te laten. Ik bescherm mijn duimen al met mijn vingers, hoe doe ik dat zo meteen met mijn vingers? Er zijn dagelijks dingen waarvan ik moet denken ‘hoe ga ik dit oplossen op de meest veilige manier’.
Hoe voorkom ik dat ik straks helemaal niets meer zomaar durf te doen? Ik doe heel erg mijn best om de randvoorwaarden voor mijn leven zo te maken dat het leven met EBA nog steeds acceptabel genoeg is.

IK BEN BLIJ !!!!! Eindelijk is het zover. Ik heb toestemming om een airco te laten plaatsen. Nu moet ik nog twee bedrijven een offerte laten maken en dan aan de gemeente toestemming vragen welke het mag uitvoeren (de goedkoopste natuurlijk 😉 Het maakt me allemaal niet uit, ik ben blij dat deze kogel nu ook door de kerk is. Nog één te gaan, nl de vergoeding van de pedicure en de huidtherapie. Ik wacht weer rustig af.

 
Ow, ow, ow wat hebben wij enorm hard gewerkt de laatste dagen. Niets vakantie hier, gewoon hard aan de slag.
De garage was een heleboel werk. Dat kwam vooral omdat we het onszelf niet echt makkelijk hebben gemaakt. Het moest en zou gewoon helemaal écht netjes worden. Zie hiernaast het resultaat ….

Al een paar weken ben ik iedere maandag bij Babette aan het werk. (we  kletsen natuurlijk net zoveel als we werken hoor 😉 ) Intussen heb ik  de logeerkamer versierd :-). Lekker knallend roze (een echte Babette kleur) 

Vandaag heb ik de laatste hand gelegd aan de hal. Het is een b(l)oeiend geheel geworden :-). Zodra je de voordeur opendoet sta je voor deze enorme boom. Nu maar hopen dat de herfst in deze hal lang weg zal blijven :-P. Een hele klus maar wel enig om te doen.

Babette is weer helemaal blij. Haar huis is een echt ‘Babette huis’ geworden. Een bonte verzameling van vrolijke kleuren en gewaagde meubelstukken.

Volgende week gaat de naaimachine mee om gordijnen korter (of nieuw) te maken en bijbehorende kussenhoesjes.

Ze heeft nog een paar weekjes vakantie en het zou heerlijk zijn als de boel voor die tijd, voor het grootste gedeelte, in orde is.
Straks is ze weer druk met stage en studie.

Ik ben nog steeds in de ‘opruimstand’. Samen met Tjo ben ik de garage aan het uitmesten, opnieuw schilderen, schoonmaken, nieuwe opruimbakken kopen en in elkaar zetten (voor de Ikea-kenners ik heb intussen 34 Snack-bakken in elkaar gezet, wat een klere-klus zeg. Maar het staat fantastisch 🙂 ).
Langzaam maar zeker begint de garage weer gevuld te raken en we zijn hartstikke blij met het resultaat. Heerlijk dat we de ex-kamer van Babette kunnen gebruiken om de ‘troep’ allemaal in te zetten. We zijn nog niet helemaal klaar hoor. Vanavond heb ik de garagevloer helemaal goed in de was gezet (er ligt marmoleum in vandaar). Morgen ga ik eerst een dagje naar mijn vriendin in Empel, gezellig weer eens ff lekker kleppen. Vrijdag hopen we de garage helemaal af te hebben! Misschien maak ik er nog wel een foto van voor jullie :-))

Gisteren kreeg ik een brief van het Groene Land / Achmea met de afwijzing voor vergoeding voor de pedicure. Gewoon een standaard briefje verder niets. Ik heb er, een paar weken geleden, een heel pakket papieren naartoe gestuurd met o.a. de machtiging van het UMCG, twee A4tjes met uitleg over EBA, mijn Keuzes van een EBA-patiënt-verhaal en verder zoveel mogelijk informatie over EBA als ik kon vinden. Degene die de moeite heeft genomen alles écht door te lezen zal nu heel veel over EBA moeten weten!

Nu een oenig briefje met de opmerking dat ik geen reuma en/of diabetes heb …………. duhh. Vandaag strijdbaar in de telefoon geklommen. Na heel wat overredigskracht van mij zouden ze het toch maar gaan uitzoeken want zo’n kort-door-de-bocht briefje was eigenlijk niet zoals het hoort ………… duhh.

Vanmiddag zullen ze mij terug bellen, ik ben benieuwd.

Wat is het toch een gezeur allemaal zeg. Al bijna 18 jaar betaal ik alles uit eigen zak en de hoofdreden is eigenlijk dat ik in dit soort gezeur helemaal geen zin heb! Ik voel mij een bedelaar, bah bah bah. Soms staat mij het huilen nader dan het lachen door dit soort …………… geneuzel 🙁